قاب سكوت را خواهم شكست پدر....

ريحان — Thu, 24 Jul 2008 03:55:00 GMT

گاهي دنيا به قدر فهم من كوچك مي شود.....گاهي به اندازه دريچه چشمان پدرم بزرگ و پهناور....

گاهي دنيا به قدر كينه من تنگ و خفه مي شود و گاهي به اندازه سينه پدرم فراخ.....

گاهي دنيا به قدر حسد من سوزنده مي شود و گاهي به قدر نيك خواهي پدرم خنك و ملايم....

راستي دنياي من و تو چقدر با هم متفاوت است پدر...اينجا همه چيز سياه است و سفيد....خوابها همه پريشان و بي جان....تنها گلهاي آبي كنار تخت توست كه هرگز رنگ نميبازد....

تنها رنگ توست كه از روي قلب پيراهن پاك نمي شود.....والا دنيا چه بي خاصيت و بي رنگ است.....

همه در اجراي پانتوميم خود ناتوان به نظر مي رسند...يخ چشمان اين مردم با هيچ گدازه اي آب نخواهد شد.....گدازه هاي نگاهشان را هيچ خنكايي از رخ من بر نخواهد چيد.....

هرگز ديگر دستي گرماي تو را به دست من هديه نخواهد داد....هرگز ديگر كسي بوي تو را در هواي من جاري نخواهد كرد....سكوت وحشيانه اين قوم را ضربان قلب تو نخواهد شكست....اعتراضهاي ترحم آميز نيز مرا راحت نخواهند گذاشت...........

در لغتنامه اين ابناي بشر آمده كه تا لحظه دارايي قدر نخواهي دانست اما با از دست دادن ارزش هر چيز معلوم مي گردد.....من تو را نه با از دست دادن...نه با داشتن....كه پيش از داشتن قدر دانستم....

پيش از بودنم در من جاري شدي و من هم با تو بوده ام.....

تو هستي من شدي از آني همه من.....من نيست شدم در تو از آنم همه تو....

قابهاي سكوت را بشكن....تپش لحظه ها با ماست.................قاب سكوت را خواهم شكست....با تو...با خودم....با همه توان سخن خواهم گفت.....صدايمان را هستي خواهد شنيد...

صدايم را خدا هم خواهد شنيد...........

عشق نا تمام...

قاب سكوت را خواهم شكست پدر....