عشق نا تمام...

قاب سكوت را خواهم شكست پدر....

Thu, 24 Jul 2008 03:55:00 GMT

گاهي دنيا به قدر فهم من كوچك مي شود.....گاهي به اندازه دريچه چشمان پدرم بزرگ و پهناور....

گاهي دنيا به قدر كينه من تنگ و خفه مي شود و گاهي به اندازه سينه پدرم فراخ.....

گاهي دنيا به قدر حسد من سوزنده مي شود و گاهي به قدر نيك خواهي پدرم خنك و ملايم....

راستي دنياي من و تو چقدر با هم متفاوت است پدر...اينجا همه چيز سياه است و سفيد....خوابها همه پريشان و بي جان....تنها گلهاي آبي كنار تخت توست كه هرگز رنگ نميبازد....

تنها رنگ توست كه از روي قلب پيراهن پاك نمي شود.....والا دنيا چه بي خاصيت و بي رنگ است.....

همه در اجراي پانتوميم خود ناتوان به نظر مي رسند...يخ چشمان اين مردم با هيچ گدازه اي آب نخواهد شد.....گدازه هاي نگاهشان را هيچ خنكايي از رخ من بر نخواهد چيد.....

هرگز ديگر دستي گرماي تو را به دست من هديه نخواهد داد....هرگز ديگر كسي بوي تو را در هواي من جاري نخواهد كرد....سكوت وحشيانه اين قوم را ضربان قلب تو نخواهد شكست....اعتراضهاي ترحم آميز نيز مرا راحت نخواهند گذاشت...........

در لغتنامه اين ابناي بشر آمده كه تا لحظه دارايي قدر نخواهي دانست اما با از دست دادن ارزش هر چيز معلوم مي گردد.....من تو را نه با از دست دادن...نه با داشتن....كه پيش از داشتن قدر دانستم....

پيش از بودنم در من جاري شدي و من هم با تو بوده ام.....

تو هستي من شدي از آني همه من.....من نيست شدم در تو از آنم همه تو....

قابهاي سكوت را بشكن....تپش لحظه ها با ماست.................قاب سكوت را خواهم شكست....با تو...با خودم....با همه توان سخن خواهم گفت.....صدايمان را هستي خواهد شنيد...

صدايم را خدا هم خواهد شنيد...........

او يك فرشته نبود!!

Tue, 15 Apr 2008 16:54:00 GMT

_ خانوم بي زحمت اون قلم و كاغذ رو برام بيار...

پاهاش. جمع كرد و چهارزانو نشست...

_آخيش عجب حالي مي داد اگر آدم چهار زانو تو سنگر جاش مي شد!

_ بفرما...چيه؟!...هوس نوشتن كردي!.....

از دهانش در رفت:_ نه ديروز آسد رضا امر كرده وصيت بنويسيم...

تازه فهميد چه گفته...سرش را پايين انداخت مثلا نخ اضافه ي بيجامه اش را بكند...

_منو نگاه كن...

_ ع...عجب كاغذي آوردي فرشته...يه هو صفحه روزنامه مي آوردي!آخه مگه من چند سالمه كه اين همه وصيت كنم!...

و خنده اي از روي عصبيت و البته كوتاه...اما اين بار نگاه برنده ي فرشته اجازه نداد نگاهش را بدزدد...خنده اش را به وضوح قورت داد و آرام به فرشته امر كرد: بشين!فرشته روي دو زانو فرود آمد...

_ عباس...

_بگو...

_چي تو سرت ميگذره....قرار ما اين نبود...

_آدمها قرارهاي بزرگ زندگيشان را در لحظه برقرار مي كنند فرشته....

وكاغذ را از فرشته گرفت و پشت و رويش را نگاهي انداخت...باز با شور قبلي گفت:چي اولش بنويسيم فرشته؟!بسم الله القاسم الجبارين! و بلند زد زير خنده...:نه خشنه!بچه فردا مي ترسه وصيت باباشو بخونه!_عبااااااس!......عملياته؟كي بر مي گردي؟نكنه...نكنه...اون پول...ديشب كجا رفتي عباس.. ها؟ ..و خود نويس را از عباس قاپيد...

_پول مير دولت آقا بود فرشته...همون كه سر زايمان تو ازش گرفته بودم...

_ يادم اومد...پس داري تسويه حساب مي كني....

به ديوار نگاه كرد

_اونجا خوبه!قابش كن بزن اونجا!...نه اونجا بالاي بخاري...نه خراب مي شه ! اونجا زير مهتابي... و آستين فرشته را تكان مي داد...

_خودتو لوس نكن...داري مي ري... فكر مي كني نمي فهمم؟...

_عجب غلطي كردم به مولا!كاش مثل رحيم من هم مي نوشتم بعد مردن واسه ات مياوردنها!خانوم من!همه وصيت مينويسن!همه كشته مي شن؟!نه والله! نه بالله!گوش كن...صدايش ْآرام شد...دست فرشته را محكم فشار داد...

_ قسمت من هر چي باشه همون ميشه... تو كه نمي خواي مانع من باشي...ميخواي؟

_نه.. مانع؟ نه...نه... فقط با من روراست باش عباس....

و بلند شد و به آشپزخانه پناه برد...

خدايا چه بنويسم...چه....

بسم الرب الناصح

خدا را سپاس مي گويم كه مرا بيش از اين با زندگي دنيوي نيازمود و قرار مرا در ديار باقي تضمين نمود...وصيت نامه عباس كوشكي خطاب به همسرش فرشته ي صبور...

همسرم فرشته:

نصايح كلي را از زبان ديگران خواهي شنيد..من تو را به حفظ حجاب و رعايت شئونات و اداي نماز و واجبات و پرهيز از محرمات توصيه نميكنم...من از تو صبر و بردباري در فراق خود نمي طلبم...ويا از تو نخواهم خواست كه در رنج بي پدر بزرگ كردن كودكمان از خودت بگذري و زير اين بار له شوي اما گلايه نكني!...از تو حيا و تحمل و حجب هم نميخواهم..چرا كه من معني اين همه را پس از شروع حياتي نو در سايه رفتار شايسته ي تو آموخته ام و در جايگاهي نيستم كه تو را به آنها توصيه كنم...خدا از تو راضي باشد...

پس از من به تو سخت خواهد گذشت...اختيار كامل اين زندگي با توست..تو معتمد من هستي ..خانه را نفروش...اين تنها سرمايه ايست كه در كمال شرمندگي از من برايتان باقي خواهد ماند...زير فشار هاي برادر و خواهرم كمر خم نكن..سند خانه به نام توست و من اكيدا وصيت مي كنم كه اين خانه تا هنگامي كه شخص تو،خواهان زندگي در آن باشي از آن توست و پس از فروش هم مبلغ به دست آمده همه براي تو و فرزندم با صلاحديد تو خرج خواهد شد.طبقه پايين را اجاره بده تا بعد از من ممر در آمدي برايت باشد...فرشته جان...هرگاه صلاح دانستي با كسي كه برايت دلسوز باشد و براي كودكمان پدري مهربان باشد ازدواج كن و بدان من راضي هستم...

كودكم را قانع كن كه او را دوست داشتم... اما وطن را هم....

او را دوست داشتم... اما خدا را هم....

او را هم دوست داشتم....اما همه كودكان ايران را هم...

به او بياموز كه سرش را بالا بگيرد...

بياموز كه در زندگي، سختي و تلخي هميشه در كنار شاديها خواهد بود...

بياموز كه مادر ، مقدس ترين واژه عالم است...

فرشته جان از سنگيني باري كه به دوشت ميگذارم از تو خجلم...اما كودكم را آگاه كن كه اگرچه چيزي كه به دست مي آوردكم باشد...اما به رنج و زحمت خودش باشد نه با اتكا به كسي چون خودش...در سه سالگي به او بسم الله ياد بده...در 6 سالگي از من برايش بگو...بگو او مثل همه بود...او يك فرشته نبود...يك آدم معمولي...نه آنقدر بد كه از خودش نااميد باشد...نه آنقدر خوب كه فكر كني بابا الآن پيش خداست!....بگو او در خاك است...خاك...خاك...

لا به لاي سطور كتاب آناتومي يك پزشك!1354!

Tue, 08 Apr 2008 17:52:00 GMT

سلام...چند وقتيست كه حرفي براي وبلاگ ندارم....حرفي براي گفتن ندارم...حرفهايم همه نگفتنيست...مينويسم اين بار....از لا به لاي برگهاي نگفته ي كسي كه هرگز نگفت! ........

و عشق....انگار مفهومي نا مفهوم است كه اگر از آن دور باشي نا بخردانه طلبش مي كني و گاه هم كه در آن غوطه وري از آن غافلي!

فضاي خالي ذهن را با مفاهيمي پر مي كنيم و آنگاه با اشتياق باورشان مي كنيم و بعد ها اگر جستيم و نيافتيم زمين و زمان را مقصر مي دانيم و اگر هم تصادفا يافتيم خود را فاتح و پيروزمند عرصه درك و شعر و شعور و اشراق معرفي مي كنيم!..و فراموش ميكنيم كه ذهن تهي بود اين بار گران را خود بر دوشش نهاديم...و ما بوديم كه نخستين بار گفتيم:عشق!

و مرگ....مرگ همان مقوله ايست كه فراتر از اذهان فيلسوفان...فراتر از ادعاي روشنفكران..فراتر از داد سخن هاي اين و آن...هنوز هم يكه تاز عرصه باريك ميان وهم و فهم است و دست كسي بدان نخواهد رسيد الا زمان موعود!...

مرگ همان سر مگوست كه براي عده اي راه نجات و براي عده اي ديگر آرزوست و براي عده اي منشا ديوانگي و وحشت...و براي گروه بيشماري همان فكري است كه عمدا به آن فكر نمي كنند!...

زمان!...اين تعريف بچه گانه بشري...اين قرارداد زيركانه انسان با *بودن*...اين تنها مقياس سنجش درازاي زندگي...آن گاه كه به اين همه مي انديشم...به طبيعت و شگفتي هايش...زمان..فضا..مرگ...تو اي من واقعي من ...با من رها شو..از اين مخمصه ي مرز كشيدن ما بين بودن ونبودن ...اي داد انگار استاد دارد به من نگاه ميكند!

امان نامه.......به سبك خودم

Wed, 12 Dec 2007 01:08:00 GMT

امان از دلتنگي هايي كه هرگز سر به راه نمي شموند...و هرچه بگويي كمتر،بيشتر و دل آزار تر ميابيشان....

امان از دوستاني كه در تمام دوره دوستي بايد بيانديشي كه به راستي او دوست من است يا من دوست او و يا هيچ كدام؟!

امان از سكوت مادرم وقتي از او ميپرسم كه از من راضي است يا نه!و امان از لبخند بعد كه : خدا راضي باشد....

امان از اين روزها كه نه بد هستند و نه خوب....بچه كه بودم جشن عروسي به خاطر آن تور سپيد و مراسم برايم رويايي دور بود....اما الان به نظر ميرسد بد ترين قسمت عروسي خود جشن عروسي باشد....پس مجددا امان!!!

امان از آدميزاد كه در برابر همه نعمات باز هم ميگويد امان..............................يا علي مدد

نگاشته ي نيمه شب....

Tue, 06 Nov 2007 00:06:00 GMT

آنچنان که در قاموس اينان عاشقي فتنه ست و عاشق ديوانه...عشق بيراهه ست و هر تنهايي بيگانه...دوستان اندک و دشمنان برتر...مهر مادري غريزه و همِِِِت پدري وظيفه ....مارا با قاموس بيچارگان چه مقصد و با تازه به دوران رسيدگان پست چه ره؟!

ماييم ديوانگان بيراهه پيما و خرابه نشين که با واژگان دور اينان بيگانه ايم...چشم از دريچه وفا، دشمن و دوست از هم نشناسد وگردونه ي مادري و پدري،جز بر گردش مهر نچرخد...ماييم بند گسيختگان وادي تنهايي......سکوت را از ما بپذير.................